Jazda konna, zwłaszcza na otwartym terenie, wśród lasów i łąk, to coś nie tylko dla ciała, ale i dla ducha. Nie każdy jednak może od razu wsiąść na konia i pogalopować, gdzie oczy poniosą. Dla tych, którzy dotąd nie mieli styczności z jeździectwem, niezbędny jest trening przygotowawczy. Nie trzeba czekać do wiosny, by zapisać się na naukę jazdy konnej. Już ostatnie tygodnie zimy można wykorzystać na nauczenie się podstaw w ujeżdżalni, a gdy mrozy ustąpią, zacząć jeździć samodzielnie i w pełni czerpać radość z uprawiania tego sportu.

 

Sprawdzona stadnina

Jazda konna staje się coraz popularniejsza. Na zainteresowanych czeka mnóstwo ofert, a to sprawia początkującym pewną trudność. Jeśli w najbliższej okolicy działa wiele ośrodków nauki jazdy konnej, warto odwiedzić kilka z nich, porównać i wybrać ten najlepiej zorganizowany. Początkujący powinien zdecydować się na tzw. szkółkę, a nie stadninę o charakterze sportowym. Dobrze jest również zwrócić uwagę na instruktorów – niech naukę prowadzi doświadczona osoba, dla której jazda konna to pasja, a nie wyłącznie zawód. Można też zasięgnąć rady osób, które już wybrały konkretną stadninę, zapytać o sposób prowadzenia zajęć i przyzwyczajenia koni.

Wybór odpowiedniego klubu jeździeckiego jest podstawą. Przed podjęciem ostatecznej decyzji, należy dokładnie przyjrzeć się stadninie. Stajnia musi być czysta, sucha, przestronna i łatwa do wywietrzenia. Ważny jest stan czystości i wielkość boksów dla koni, ponieważ zadbany i wypoczęty wierzchowiec chętniej nawiąże współpracę z początkującym jeźdźcem.

Następnie powinniśmy zwrócić uwagę na siodlarnię, czyli pomieszczenie do przetrzymywania i czyszczenia rzędów jeździeckich oraz sprzętów potrzebnych do utrzymania konia w dobrej kondycji. Zgodnie z zasadami higieny, każdy rząd i zestaw pielęgnacyjny musi być przyporządkowany jednemu koniowi.

Ważnym elementem stadniny są pomieszczenia sanitarne. Zwróćmy uwagę, czy na terenie ośrodka znajdują się utrzymywane w czystości toalety, a także miejsce, gdzie będziemy mogły umyć po jeździe ręce, a niekiedy i inne części ciała, zwłaszcza po upadku. W ośrodku powinna znajdować się szatnia, gdzie zmienimy ubranie przed jazdą i po jej zakończeniu. Praca z końmi wiąże się ze specyficznym zapachem. Ubranie nim przesiąknięte na pewno nie przysporzy nam sympatii w środkach komunikacji publicznej, a z własnego auta możemy się tej woni nigdy nie pozbyć.

 

Na początek: poznajmy się!

Na samym początku instruktor powinien oprowadzić nas po stadninie i przedstawić konie, opowiadając co nieco o każdym z nich, np. jakie noszą imiona, ile mają lat, jakie są ich zalety i wady. Następnie dowiemy się najważniejszych rzeczy o sprzęcie jeździeckim i zwyczajach porządkowych, obowiązujących w stajni. Potem podejdziemy z instruktorem do konia, poznamy zewnętrzną budowę zwierzęcia, a także sposób przygotowania go do jazdy – od czyszczenia, przez siodłanie i kiełznanie, do wyprowadzenia ze stajni. Uczeń powinien również wiedzieć, co robić po zakończeniu jazdy, np. w jakiej kolejności zdejmować uprząż.

 

Kilka zasad

Mimo że podczas nauki instruktor czuwa nad naszym bezpieczeństwem, warto pamiętać o kilku ważnych zasadach. Najważniejszy jest spokój. Nastrój człowieka udziela się zwierzęciu. Konie są bardzo wrażliwe na wszelkie dźwięki, dlatego nie wolno w ich obecności krzyczeć ani robić zbyt wiele hałasu. Jeżeli widzimy, że zwierzę boi się kontaktu z nami, możemy je do nas przekonać, np.  podając na wyprostowanej dłoni jakiś koński przysmak. Powinnyśmy mieć rozluźnione ciało, swobodnie opuścić ramiona, pewnie podnieść głowę i uśmiechnąć się. Nie należy wykonywać żadnych gwałtownych ruchów. Musimy pamiętać, że koń to tylko zwierzę, którego zachowania nie zawsze można przewidzieć. Dlatego trzeba zachować ostrożność i w razie potrzeby, być gotową do zrobienia uniku. Jeszcze jedna nadrzędna zasada – nie można podchodzić do konia od tyłu!