M.B.: Szybko pani odpisuje na maile. Zaczyna pani dzień od przeglądania internetu?

M.K.B.: Dzień rozpoczynam od przeglądu poczty. Niestety nie na wszystkie maile odpowiadam natychmiast. Lubię internet, ale nie jestem od niego uzależniona. Doceniam jego pomoc w szybkim komunikowaniu i zdobywaniu informacji.

Jest pani prawnuczką prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera Władysława Grabskiego. Ma pani więc politykę we krwi. Czy w pani domu zawsze dużo się o niej mówiło?

Polityka jako temat rozmów była tam zawsze obecna. Koncentrowaliśmy się jednak bardziej na sprawach społecznych i kulturze. Interesowały nas losy innych ludzi i to, jak możemy zmienić świat wokół nas, aby życie było lepsze i ciekawsze.

Jaki wpływ na pani decyzję o wejściu w świat polityki miała tradycja polityczna pani rodziny?

Wejście w politykę było konsekwencją moich wcześniejszych działań. Zawsze ceniłam pracę zespołową, pracę organiczną, wszelkie działania społeczne. W domu uczono mnie odpowiedzialności za innych, słabszych i gorzej wykształconych. A świadomość o wspaniałych dziadkach i pradziadkach raczej traktowałam jako rodzaj zobowiązania. Ich dobry duch zawsze mobilizował mnie do wielu działań.

Wcześniej z dużym powodzeniem spełniała się pani w roli producenta filmowego.

Lubię próbować nowych wyzwań, a pokusa zmieniania świata choć w maleńkim stopniu jest bardzo pociągająca. Ale wiem, że kiedyś jeszcze wrócę na plan filmowy. Mam wymarzony projekt filmu biograficznego…

Co panią najbardziej zaskoczyło w tym świecie skupionym wokół wielkiej władzy?

Praca polityka jest w pewnym sensie podobna do pracy w filmie. To jest także próba kreowania innej rzeczywistości, wpływania na losy innych. Tylko w polityce jest realne życie, a tam – fikcja. I stres, stres…

A fakt, że politycy są nieustannie wystawieni na krytykę, ataki, oceny…?

Polityk musi mieć grubą skórę. To jest wpisane w nasz zawód. Tracimy wolność i anonimowość. Tego bardzo żal. Jakoś sobie z tym radzę, ale sama staram się być powściągliwa w wypowiedziach i szanować słowa.

Czym można panią najbardziej dotknąć?

Bardzo denerwuje mnie brak kultury i dobrego wychowania, cenię sobie dobre maniery i ludzi, którzy z szacunkiem zwracają się do innych. Niestety, jestem zupełnie nieodporna na chamstwo i to może mnie zranić.

Czy w trudnych chwilach znajduje pani oparcie w bliskich?

Rodzina jest najważniejsza, nie tylko w złych, ale także w dobrych chwilach. Porządkuje nasze życie i określa tak naprawdę, co jest ważne. To moja siła i poczucie bezpieczeństwa.

Jak udaje się połączyć pani życie prywatne z zawodowym?

Jest to trudne, ale w moim domu wszyscy bardzo dużo pracują. Dlatego tak ważne są nasze bardzo późne wspólne kolacje, podczas których rozmawiamy i rozmawiamy, słuchając dobrej muzyki.

Co pani uważa za swój największy sukces zawodowy?

Jestem dumna z wielu rzeczy, które zrobiłam – i w filmie, i polityce, ale na podsumowania chyba jeszcze za wcześnie.

Czuje pani niedosyt?

Oczywiście, że czuję, gdybym go nie czuła, musiałabym już przestać działać. Chciałabym doprowadzić do końca ustawę o in vitro, wspierać polską kulturę i podjąć jeszcze wiele wyzwań, które pozwolą mi chociaż w drobnym stopniu zmienić świat. Teraz już wiem, że nie mogę czuć się odpowiedzialna za wszystko dookoła, że sama świata nie zmienię. Ale zawsze mogę próbować…

Małgorzata Kidawa-Błońska: Sama świata nie zmienię. Ale... Fot. archiwum bohaterki wywiadu