Jeśli kochamy to, co robimy, przy odrobinie pomysłowości, cierpliwości, a czasem i uporu pogodzimy ze sobą najróżniejsze zajęcia i sposoby spędzania czasu. Nawet jeśli w ogólnym przekonaniu urodzenie dziecka stawia kobietę przed wyborem: praca czy wychowanie potomka (bo o oddawaniu się przyjemnościom nawet się nie wspomina), to przecież wokół nas są przykłady aktywnych mam, które wspaniale łączą wszystkie trzy rodzaje aktywności.

Rozmawiamy z Martą Kotlarską, mamą dwuletniej Alicji, zapaloną rowerzystką, autorką projektów społecznych, m.in. Akademii Pstryk.

 

J.B.: Ty i rower jesteście nierozłączni…

M.K.: Kiedyś w przedszkolu zadano nam narysowanie naszej rodziny. Wszyscy rysowali stojących mamę, tatę i tak dalej, tylko ja umieściłam wszystkich na rowerze (śmiech). Rower był obecny w moim życiu od zawsze.

 

Kiedy sprawiłaś sobie pierwszy porządny pojazd?

Byłam w liceum, kupiłam go wtedy na raty, kosztował 1200 zł, więc całkiem sporo. Mam go zresztą do dziś. Został złożony z różnych części, całkiem dobrych, osprzęt opierał się na Shimano STX. Pamiętam, że w Warszawie były akurat strajki komunikacji i dojeżdżałam nim do szkoły – z Ursynowa do Śródmieścia.

 

Dzięki rowerowi poznałaś swojego męża…

Poznaliśmy się w maju 2005 roku, na Masie Krytycznej (comiesięcznej manifestacji rowerzystów, walczących o poprawę warunków jazdy; Masa Krytyczna odbywa się w większych miastach na całym świecie, w ostatni piątek miesiąca – przyp. red.). O Arturze słyszałam już wcześniej, od znajomych, którzy z nim jeździli – podczas wyprawy rozleciał mu się rower…

 

Ale na Masę szczęśliwie dotarł.

Tak, zostaliśmy po niej zaproszeni na imprezę, którą przetańczyliśmy do 7 rano… Choć Artur nie chciał się przyznać, podrywał mnie na całego (śmiech).

 

Kto wpadł na pomysł rowerowego ślubu?

Ja! Moja rodzina nie przeżyłaby tradycyjnego ślubu… Ja chyba też! A to wydało mi się z jajem.

 

Takiego ślubu Warszawa wcześniej nie widziała… Wymyśliliście, że do urzędu pojedziecie na rowerach, w asyście przyjaciół z grupy Nocny Rower.

Rzuciłam hasło, a ekipa dograła resztę. Pomyślałam, że fajnie będzie, jeśli wszyscy ubiorą się elegancko. Dzięki temu nasz orszak wyglądał szczególnie!

 

Zwłaszcza, że był bardzo długi.

To prawda, może dlatego, że w pewnym momencie bardzo przyspieszyłam – bałam się, że nie zdążymy. Nasz rowerowy wąż mocno się rozciągnął, a jeden z kolegów na końcu tak nas gonił, że w pięknym garniturze wywalił się na jezdnię…

 

Po ślubie przeprowadziliście się do Londynu, oczywiście z rowerami. To miasto, które traktuje rowerzystów przyjaźnie. Co najbardziej zwróciło twoją uwagę?

W Londynie rower jest mniej elitarny niż w Warszawie, wszyscy jeżdżą, nawet politycy, i jest to zupełnie normalne. Trasy są świetnie przygotowane, więc można się poruszać szybciej niż metrem. W Polsce inwestuje się w głupie ścieżki, zamiast wydzielić kontrapas na jezdni. W Londynie są one wszędzie, dzięki czemu nie boję się jeździć po ulicy z małym dzieckiem. Nikt mnie nie potrąci, a ruch jest tak regulowany światłami, że w centrum miasta samochody nie mają szans się rozpędzić.

 

A kradzieże rowerów?

Są niestety bardzo powszechne, sami padliśmy ofiarami złodzieja. Choć jest lepiej niż w Polsce, gdzie dziwnie na ciebie patrzą, kiedy przypinasz rower w miejscu publicznym.

 

W Polsce odzyskanie skradzionego sprzętu graniczy z cudem, w Wielkiej Brytanii policja robi więcej?

Przeprowadza kontrole, w dużych furgonetkach wozi sprzęt, za pomocą którego sprawdza numery rowerów. W Polsce rowerzyści to przeszkoda, zakała. W Wielkiej Brytanii cieszą się, że nie szkodzisz środowisku i naprawdę działają na korzyść tych, którzy zamienili samochód na jednoślad.