Dossier:
Data urodzenia: 25 listopada 1978 r.
Miejsce urodzenia: Gliwice
Dyscyplina: piłka ręczna
Pozycja na boisku: obrotowa
Aktualny klub: Politechnika Koszalińska
Największe dotychczasowe osiągnięcia sportowe: ósme miejsce na Mistrzostwach Świata w Niemczech w 1997, dwunaste miejsce na Mistrzostwach Świata w Norwegii, ósme miejsce na Młodzieżowych Mistrzostwach Europy w Polsce, wicemistrz Polski w latach 1996, 1999, 2001, Puchar Polski w 2008 r., mistrz Polski juniorek r. 1995 r.
Kontakt: joannadworaczyk@gmail.com

J.B.: Jak to się stało, że zostałaś szczypiornistką?
J.D.: W szkole podstawowej tworzono klasy sportowe dla dziewcząt o profilu piłki ręcznej. Wtedy tak naprawdę nie wiedziałam jeszcze, jak się w to gra, ale bardzo chciałam, aby wybrano mnie do klasy sportowej. W czwartej klasie byłam w słabszej grupie, ale zawzięłam się i na obóz pojechałam już z grupą, z której powstała drużyna. Należałyśmy do klubu GZKS Sośnica Gliwice. W wieku 16 lat trafiłam do pierwszego zespołu ekstraklasy, a po dwóch latach – do reprezentacji. Nigdy nie zastanawiałam się nad inną dyscypliną, od razu zapałałam miłością do piłki ręcznej.

Jakie trzeba mieć predyspozycje, żeby zostać zawodnikiem? Wzrost?
Liczy się przede wszystkim charakter, zacięcie, walka i sprawność fizyczna. Wzrost jest ogromnym atutem, ale nawet drobne osoby znajdą swoje miejsce na boisku.

Jak wyglądają wasze treningi?
W okresie przygotowawczym do sezonu trenuje się dwa, trzy razy dziennie, codziennie. W okresie startowym raz lub dwa razy dziennie po ok. 2–3 godziny. Trenujemy na stadionie, na siłowni i na hali.

Na rozwój których części ciała kładzie się szczególny nacisk?
Wszystkie partie mięśniowe są pobudzane do pracy. Piłka ręczna jest grą bardzo wszechstronną. Potrzebna jest szybkość, wytrzymałość, siła, dynamika. Mówi się, że w piłkę ręczną gra się nogami, ale i bystry umysł, i silna ręka też są potrzebne.

Sporty drużynowe to, oprócz doskonałej formy fizycznej, także – a może przede wszystkim – zgrana drużyna. Jak dbacie o atmosferę w zespole?
Spędzamy ze sobą mnóstwo czasu, na treningach, meczach wyjazdowych, obozach. Z większością dziewczyn znamy się długo, spotykamy się też poza treningami. Tworzą się przyjaźnie. Czasami organizujemy zabawy integracyjne, oglądamy razem filmy, wychodzimy na pizzę, po wygranych meczach jest czas i na wspólne wyjście na dyskotekę. Dobra atmosfera to połowa sukcesu. Musisz czuć na boisku, że możesz liczyć na koleżankę obok.

Jak przygotowujecie się do starcia z daną drużyną?
Analizujemy mecze drużyny przeciwnej. Szukamy najmocniejszych i najsłabszych punktów w zespole przeciwnika i dostosowujemy rozwiązania taktyczne.

Twoja pozycja na boisku nazywa się „obrotowa”. Czy mogłabyś przybliżyć naszym czytelniczkom, jakie są zadania na tej pozycji? Jak się nazywają pozostałe?
W piłce ręcznej są następujące pozycje: prawe i lewe skrzydło, lewe, prawe i środek rozegranie, obrót i bramkarz. Obrotowa ma za zadanie pracować dla zespołu. Ustawia się pomiędzy zawodniczkami obrony przeciwnika i stara się stawiać zasłony, łączyć grę, absorbować obrońców swoją osobą, pokazywać w wolnych miejscach, aby otrzymać piłkę i oddać rzut do bramki.

Jakie są elementy stroju zawodnika?
Gramy w koszulkach i spodenkach, plus nakolanniki i nałokietniki. Czasami są potrzebne stabilizatory po odniesionych kontuzjach. Używamy butów do sportów halowych, przeważnie na podeszwie kauczukowej. Najważniejszy atrybut to – oczywiście – piłka.