Przyszła władczyni Rosji urodziła się w 1729 roku w Szczecinie, ówcześnie należącym do Prus, jako Zofia Augusta Fryderyka von Anhalt. Gdy miała czternaście lat, za wstawiennictwem samego króla Prus, Fryderyka Wielkiego, została narzeczoną następcy tronu rosyjskiego, księcia Piotra Fiedorowicza. Niestety, to polityczne małżeństwo było całkowicie nieudane. Zarówno Katarzyna, jak i Piotr, byli wobec siebie kompletnie obojętni. Pod względem erotycznym oczywiście też, ku niezadowoleniu teściowej Katarzyny – carycy Elżbiety oraz całego dworu. Nic nie wskazywało na to, że z tego związku zrodzą się potomkowie. W wyniku braku zainteresowania ze strony męża i nieprzeciętnej chuci, młoda księżna zaczęła nawiązywać pierwsze romanse. Pierwsze dziecko Katarzyna powiła z pewnym kamerdynerem. Niestety, bezwzględna Elżbieta odebrała jej potomka i wywiozła daleko poza dwór, mimo że został oficjalnie uznany za potomka z prawego łoża.

Polski adonis 

Matczyny żal z powodu odebrania dziecka uleczył młody hrabia, późniejszy król polski – Stanisław August Poniatowski. Okazał się wspaniałym kochankiem i kompanem o nieprzeciętnej inteligencji i wykształceniu. Polski kochanek momentalnie stracił dla niej głowę. W swoich pamiętnikach wspominał o zmysłowych ustach, które od razu ma się ochotę całować. Poza tym, wybitna inteligencja, wiedza i poczucie humoru oczarowały natychmiast przyszłego króla Polski. Ten gorący związek trwał nieprzerwanie przez pięć lat. Jego owocem była córka urodzona w 1975 roku, która niestety po raz kolejny została odebrana matce przez bezlitosną teściową. Niestety, Poniatowski po tym zdarzeniu został wydelegowany do Polski. Nie był to jednak całkowity koniec stosunków tych dwojga. W przyszłości Katarzyna  wykorzystywała Stanisława do różnych celów politycznych, a w efekcie machinacji, w porozumieniu z Fryderykiem Pruskim, w trzy lata po rozstaniu z Katarzyną, Poniatowski został królem Polski.

Faworyt Orłow

W 1762 roku obojętny na wdzięki Katarzyny małżonek, Piotr Trzeci, został carem. Lecz po sześciu miesiącach nieudanych rządów przyszła caryca, z pomocą swojego faworyta Aleksieja Orłowa i jego braci, zorganizowała bunt, w wyniku którego przejęła władzę w Rosji. Znienawidzony car Piotr w niedługo po tym został zamordowany. Miłość między Orłowem a Katarzyną, była uczuciem od pierwszego wejrzenia. Aleksiej pochodził z rodziny o tradycjach militarnych i bardzo patriotycznych. Od razu zwrócił uwagę Katarzyny swoją charyzmą i niezłomną postawą. Ten romans trwał wyjątkowo długo, bo aż dziesięć lat. Uwieńczeniem  znajomości był ich wspólny syn. Katarzyna bardzo chciała poślubić Aleksieja, ale jej doradcy skutecznie hamowali jej zapędy. Uważali bowiem, że powinna wyjść za kogoś z europejskich rodów królewskich lub na wzór angielskiej królowej Elżbiety sama sprawować władzę. Żołnierska dusza Aleksieja zaczęła odzywać się, kiedy sprawował wysokie urzędnicze stanowiska w armii, które go nudziły, a rutyny właśnie nie znosił najbardziej. Wreszcie zaczął angażować się w liczne erotyczne awantury i z biegiem czasu uczucia Katarzyny względem niego wygasły. Mimo to nadal się nawzajem szanowali i przyjaźnili.

Potiomkin

Bez wątpienia jedną z najważniejszych postaci w życiu carycy był książę Walery Potiomkin. Ich gorący romans wybuchł w 1774 roku. Caryca znała księcia od kilkunastu lat. Był jednym z tych, którzy pomogli jej przejąć władzę w cesarstwie i którego hojnie obdarowała. Trzeba wspomnieć, że caryca miał gest i potrafiła wynagrodzić człowieka, jeśli uznała, że na to zasługuje. Szambelan Potiomkin nie był jednakże w tym czasie tym przystojnym i urokliwym mężczyzną co kilkanaście lat wcześniej. Był zahartowanym wojakiem, na którym żołnierskie życie odcisnęło duże piętno. Jego otyła od pijaństwa i rozpusty twarz i brak lewego oka sprawiały, że wydawał się wrakiem człowieka. Mimo to dla Katarzyny wydał się nad wyraz interesującym egzemplarzem. Zakochali się w sobie na zabój, niczym para nastolatków.   Legenda mówi, że wzięli potajemny ślub. Po kilku żarliwych latach, kiedy w sypialni tych dwojga płonął intensywny płomień, nastąpiło ochłodzenie. Oboje wiecznie zajęci i diabelnie pracowici odsunęli się od siebie, skupieni na sprawach polityki i mocarstwowych planach względem Rosji. Potiomkin, w odróżnieniu od poprzednich kochanków, był bardzo ambitny i popierał ekspansywne zapędy swojej kochanki. Dzięki temu zdobył jej szacunek i zaufanie. Caryca bardzo liczyła się z jego opinią. Jego zdanie było tak ważne, że gdy już erotyczne uczucia miedzy nimi całkowicie wygasły, to on dobierał jej nowych kochanków. Kto nie zdobył jego aprobaty, mógł zapomnieć, że znajdzie się w alkowie cesarzowej. Układ ten panował do końca ich dni. Mimo że Walery niejednokrotnie dawał sygnały, że jest zazdrosny o Katarzynę, ona całkowicie wpadła w wir niezliczonych romansów.

Postać największej władczyni Rosji elektryzuje, zadziwia i inspiruje do dzisiaj. Była to kobieta o niespożytych siłach, bezgranicznej ciekawości i chęci wiedzy. Korespondowała z największymi myślicielami tamtych czasów, jak Wolter czy Diderot. Nigdy nie ukrywała, że seks jest dla niej niezwykle ważny. Wiedziało o tym całe otoczenie cesarzowej. Przed wizytą kochankowie byli instruowani przez lekarzy, jak mają postępować z arystokratyczną kochanką. Wydaje się, że caryca Katarzyna mogłaby być wielką inspiracją także dla czasów obecnych. Niezwykle zmysłowa, kochająca życie i wszystkie jego uciechy. Uczuciowa i zarazem bezwzględna. Władająca twardą ręką. Była żywym dowodem na to, że inteligencja i silna, ciekawa osobowość zawsze jest pociągająca. O takiej kobiecie w głębi duszy marzy każdy facet.