Projekt Marty Górnickiej jest kontynuacją eksperymentu „Chór kobiet. Projekt I: Tylko sześć do ośmiu godzin”,  polegającego na zmiksowaniu fragmentów tekstów kultury i wypowiedzeniu / wykrzyczeniu / wyszeptaniu / wyśpiewaniu ich przez, oczywiście, kobiety. Za pomocą cytatów, które odnoszą się do kobiecości, do ról społecznych i mitów, reżyserka obnaża  schematy, w jakich szeroko pojęta kultura – świadomie lub nie – umieszcza kobietę. Choć czasy i obyczaje się zmieniają, pewne archetypy przekazywane są automatycznie, jako naturalna spuścizna pierwotnego podziału na to co męskie i żeńskie. Automatyczne przyjmowanie pewnych ról za oczywistość jest groźne – zdaje się ostrzegać twórczyni spektaklu. Nie umiemy myśleć o języku jako o narzędziu kultury, nie mamy świadomości, że jesteśmy niewolnikami słów. Dekonstrukcja pułapek w nich czyhających to misja Marty Górnickiej.

Kolaż audialny

Co o projekcie mówi reżyserka? „Nowoczesny chór tragiczny tworzony przez kobiety różnych zawodów i w różnym wieku podważa klisze językowe i odsłania język w jego ideologicznym wymiarze, przemawia słowami tekstów wykluczonych. Partytura opiera się na tekstach kultury, m.in. fragmentach «Antygony», dziełach Barthesa, Foucaulta, Simone de Beauvoir, frazach codziennego języka, sloganach reklamowych, przepisach kulinarnych, cytatach z filmów i baśni. Zabrzmią zapomniane nuty i dźwięk telewizora”. Co ważne, aktorki zostały wybrane podczas castingu, nie zobaczymy więc znanych twarzy, ale twarze – prawdziwe.

Zlotem malowana

Tematem przewodnim będzie Matka Boska, jedna z najmocniej zakorzenionych w naszej kulturze postać kobieca. Niemal od dwóch tysięcy lat jej wizerunki są obecne w sferze sacrum chrześcijańskiej Europy. Jako matka Boga w niektórych kręgach chrześcijańskich jest stawiana na równi z Nim, i choć nigdy tak nie nazwana, śmiało można mówić o czwartej osobie obok Trójcy Świętej. Nawarstwiające się przez wieki mity, wyobrażenia i projekcje doprowadziły do tego, że zamiast obrazu prostej, ubogiej Żydówki mamy w naszej kulturze złotą ikonę przedstawiającą pyszną królową w bizantyjskich szatach, noszącą koronę dziewictwa i nieskalania grzechem pierworodnym.

Wyśpiewany manifest

Marta Górnicka zapowiada, że na scenie usłyszymy nie tylko teksty wyjęte z Biblii, lecz także – z dzieł Eurypidesa, Mickiewicza czy Jelinek. Wszystko zostanie wplecione w oprawę z muzyki sakralnej.

„II Projekt Chóru kobiet jest wypowiedzią na temat kobiety w systemie władzy Kościoła. Bez świętych i nie-świętych słów. To postoperowa forma, z której rodzi się wielogłosowy, popkulturowy MAGNIFICAT” – mówi reżyserka. Czy eksperyment się powiedzie? Czy dzisiejsze kobiety mają dość sił, aby wejść na szklaną górę, gdzie umieszczono Marię, i sprowadzić matkę Jezusa do ziemskiej rzeczywistości? Jaki będzie efekt wyprawy w głąb języka kultury, który więzi, ogranicza i określa, czym jest kobieta? O tym przekonamy się już 27 czerwca.

Koncept, libretto, reżyseria: Marta Górnicka
Partytura: IEN
Choreografia: Anna Godowska
Konsultacje dyrygenckie: Marta Sulewska
Koncepcja estetyczna: Anna Maria Karczmarska
Współpraca naukowa, literacka: Agata Adamiecka
Produkcja: Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego

W projekcie udział biorą: Justyna Chaberek, Ewa Chomicka, Alina Czyżewska, Paulina Drzastwa, Alicja Herod, Anna Jagłowska, Katarzyna Jaźnicka, Ewa Konstanciak, Ewa Kossak, Katarzyna Lalik, Agnieszka Makowska, Kamila Michalska, Katarzyna Migdalska, Jolanta Nałęcz-Jawecka, Natalia Obrębska, Anna Rączkowska, Anna Rusiecka, Monika Sadkowska, Karolina Szulejewska, Kaja Stępkowska, Iwona Tołbińska, Agata Wencel, Karolina Więch, Anna Wodzyńska, Anna Wojnarowska

Premiera: 27 czerwca 2011 r.

Kolejne spektakle: 28, 29 czerwca, 1–3 lipca, g. 20.00

Rezerwacje: www.chorkobiet.ezapisy.pl

Miejsce: Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Warszawa, Jazdów 1

www.facebook.com/chorkobiet 

Rekonstrukcja kobiecości, fot. materiały prasowe