Co ciekawe, wystawa ma charakter objazdowy i jest prezentowana w różnych miejscach już od sierpnia 2007 roku (m.in. Sosnowiec, Düsseldorf, Katowice, Warszawa, Wiedeń, Berlin, Londyn, Chicago). Ekspozycja w pełnej wersji była wystawiana w Muzeum Kinematografii w Łodzi od 8 marca do 30 lipca 2008 roku. Do Krakowa dotarła w grudniu 2009 roku i można ją było obejrzeć (do 7 stycznia 2010 roku) w niedawno powstałym Pawilonie Wyspiańskiego, który znajduje się w okolicy Rynku Głównego, na placu Wszystkich Świętych.

Szczegóły wystawy

Pola Negri jest uważana za jedyną polska gwiazdę, która podbiła Hollywood i utorowała drogę dla europejskich gwiazd w „fabryce snów”. Wystawa została zorganizowana z okazji 20. rocznicy śmierci polskiej aktorki. Ukazuje drogę życiową i artystyczną gwiazdy kina niemego. Nigdy wcześniej nie zgromadzono w jednym miejscu tylu dokumentów, plakatów filmowych, zdjęć, werków (zdjęcia z planu filmowego przedstawiające filmowców przy pracy), fotosów i afiszów wydanych do filmów z jej udziałem. Oprócz  portretów, filmografii, biografii (opartej na tekstach informacyjnych Wiesławy Czaplińskiej), możemy również obejrzeć odpis aktu urodzenia polskiej aktorki, fotografie Lipna – jej rodzinnej miejscowości - a nawet przeczytać stare artykuły o Poli. Gdy w latach 1914-1917 Pola rozpoczynała swoją karierę w Polsce i zaczęła zdobywać sławę i uznanie wśród publiki, pisano o niej w Gazecie Łódzkiej:

„Zapowiedź wieczoru sylwestrowskiego z udziałem Poli Negri wywołała w mieście sensację. 31 grudnia t.j. w piątek ujrzymy zatem w „naturze” a nie na ekranie znakomita artystkę, polską Astę Nelsen, którą niedawno podziwialiśmy w dramatach „Żona”, „Niewolnica zmysłów”, itd. Niewątpliwie Łódź złoży hołd talentowi urodziwej Poli wypełniając po brzegi Salę Koncertową przy ulicy Dzielnej.”

Kolejne elementy wystawy to plakaty i afisze z różnych części świata (Polska, Niemcy, Francja, Stany Zjednoczone) wydane do filmów z udziałem Poli. Zdjęcia są piękne, wykonane doskonałą techniką, dobre jakościowo, na ogół czarno białe z ciepłym balansem bieli (zbliżone do sepii). Są to ujęcia zatrzymujące mimikę Poli w najciekawszych momentach, w mistrzowskich gestach, grymasach twarzy, w sytuacjach, gdy do głosu dochodzą emocje – to wszystko widać i czuć  na wyeksponowanych fotografiach.

Po filmie niemym

„Na rozkaz kobiety” jest jednym z pierwszych filmów dźwiękowych aktorki zagranych w Stanach Zjednoczonych w momencie, gdy kino nieme zaczyna odchodzić w niepamięć. Na wystawie, oprócz zdjęć i plakatu do filmu, znajduje się również artykuł – wywiad z Polą Negri, w którym opowiada o swoim pierwszym filmie dźwiękowym:

„Włożyłam żałobę po filmie niemym-czuję się jak wdowa, która straciła ukochanego towarzysza życia. Krzyk ekranu działa mi na nerwy.”

W momencie, kiedy losy Poli (jako młodej aktorki) ważyły się przez jej chrapliwy głos i wadliwą dykcję, kino nieme pomogło jej zaistnieć na światowej scenie - stąd zapewne zamiłowanie do pantomimy i niechęć do filmów dźwiękowych.

Komentarze odwiedzających

W Krakowie wstęp na wystawę był bezpłatny, odwiedziło ją wielu młodych ludzi, którzy komentując głównie wygląd aktorki, jej wizerunek (mocno umalowana, ciemne, grubo podkreślone oczy, papieros w ustach) poddawali w wątpliwość kwestię jej nieprzeciętnej urody. Jak widać, kanony piękności nie są czymś wiecznym ani niezmiennym, a przesunięcia priorytetów w ich obrębie to zjawisko niemalże nieuchwytne.

Autorami ekspozycji są: Krystyna Zamysłowska oraz Piotr Kulesza.